Fietsen is meer dan trappen op die pedalen: het is genieten van de natuur en alles wat errond hangt. Dat heeft blogger Steven goed begrepen, en dus trok hij met zijn zoon naar het Pajottenland voor een culinaire graveltocht. De heren van GaultVelo zorgden voor een route in de achtertuin van Remco, én voor de culinaire omkadering. Er is sprake van een win-win: lekker fietsen én lekker eten.
Herstellen van We Ride Flanders of warmdraaien voor het Ardennenoffensief? Daarvoor is de Scheldeprijs Cyclo uitgevonden, het vlakke intermezzo op de toerkalender. Geen toppen op de grens met Nederland, wel polders, dijken en wind. Stevige wind.
Ondertussen krijgen we ook in Vlaanderen al een streepje zon te zien. Wie echter in de wintermaanden een weekje in twintig graden en zon wil fietsen, trekt best naar de Canarische eilanden. Tenerife is alom bekend maar blogger Steven trok Filippo Ganna achterna, en ging trainen op Gran Canaria. Wie enkel houdt van vlak terrein hoeft alvast geen vlucht te boeken.
Ranxo Gravel 2025, een evenement van Klassmark, was de finale van de Gravel Earth Series. Dat is een reeks koersen voor amateurgravelrijders op ‘de mooiste plekken op aarde’. Maar ook zonder klassementsambities zijn de eindeloze carreteras blancas, diep in het ruige, verlaten binnenland van Catalonië, een onvergetelijke ervaring.
Beeld je gewoon even in dat de gravelbike tweeduizend jaar geleden al bestond en dat Jozef en Maria op de fiets naar Bethlehem reden voor de volkstelling van keizer Augustus. Dàt idee schoot me ineens te binnen toen ik deelnam aan de vierde editie van de Strade Spek en Ei graveltocht van de Gammelse Wielervrienden in Rijkevorsel, drie dagen voor Kerstmis.
Ben jij ooit al bevoorraad geweest door een Amerikaanse soldaat uit 1944? Wij wel. We gingen eind september gravelen in het Nederlandse Noord-Brabant. Operatie Fazant stond in het teken van 80 jaar bevrijding. Deelnemers passeerden op hun tocht monumenten die herinnerden aan de Tweede Wereldoorlog. Een ingetogen event met een grote uitstraling.
Eind september stond in Kroatië de vierde editie van Istria300 op de kalender. Deelnemers uit 40 landen vonden de weg naar de start van deze granfondo, blogger Erwin was één van hen.
Zelfs ik als absolute niet-televisiekijker weet dat een reeks is die ‘Gooische Vrouwen’ heet, een dramareeks (meer dan vermoedelijk in alle betekenissen van het woord ‘drama’, al kan ik mij daar als niet-televisiekijker eigenlijk niet over uitspreken) dat over vier vrouwen uit Het Gooi gaat. Het Gooi is de verzamelnaam voor de rijke buurten rond Hilversum waar de vrouwen in kwestie niet veel anders te doen hebben dan bij mekaar op de koffie gaan en roddelen over de rest van de buurt. Na de Gooische 200 gravelride heb ik een suggestie voor de makers van de reeks: zet de vier dames in kwestie op een fiets en je krijgt gegarandeerd televisie die mij wel zal boeien.
Herr Abus richtte honderd jaar geleden ABUS op, een bedrijf dat we vandaag kennen van ondermeer fietshelmen en -sloten. Die verjaardag gingen we vieren vanuit het kantoor in Aalst, met een ritje van honderd kilometer, kleurrijke helmen, slagroomtaart en pasta. In ons midden: het Kleine Fenomeen en anekdotes over De Gendt en van der Poel.
Trainingsapps, vermogensmeters, snelle wielen en ander prestatiebevorderend materiaal? Uw aandacht is ongetwijfeld gewekt. Maar geef toe, door onze focus op cijfertjes en snelheid zouden we haast vergeten dat de fiets ook met een tandje kleiner de ideale compagnon is om eropuit te trekken. Onze blogger reed 25 km in en rond Koksijde in één uur twintig, exclusief verschillende stops. Elektrisch ondersteund nog wel. Een ervaring vol impressies die hij iedereen aanraadt.
In de fietskalender van augustus gaapte een leegte op de plaats waar voorheen de Transplantoux Classic ingepland stond. Maar geen nood, de figuurlijke – en in het verleden ook meer dan eens letterlijke – warme tocht gaat alsnog door. Naast de datum, dit jaar op 21 september vastgelegd, verhuist ook het parcours van het relatief vlakke Limburg naar de pittige Druivenstreek.
Hoe iets negatiefs in iets positiefs ombuigen? Toen er in de zomer van 2023 binnen de triatlonclub werd afgesproken om in 2024 samen ergens een volledige Ironman te doen, knaagde het. Mijn knieën laten het niet toe om nog veel kilometers te lopen. Toch wou ik er graag bij zijn. Zomaar langs de kant staan als meesmuilende supporter leek niks voor mij. “Weet je wat,” zei ik thuis, “wat de bestemming ook wordt, wij fietsen ernaartoe.” En zo kwam het dus dat we op 1 juli onze zakken op de fiets gooiden en koers zetten richting Vitoria Gasteiz in het Spaanse Baskenland.