Het wegwielrennen heeft de Ronde van Lombardije, maar voor het gravelcircuit is Falling Leaves Lahti één van de hoogtepunten van het najaar. In Zuid-Finland maakt de herfst nog net dat tikkeltje sneller zijn intrede dan in onze contreien en dus ging onze man begin september al vallende bladeren tellen nabij Lahti. Als het van organisator Nordic Gravel Series én de lokale autoriteiten afhangt, groeit dat stadje de komende jaren uit tot hét epicentrum van het gravelgebeuren in Scandinavië en wie weet zelfs heel Europa.
De eerste meters zijn altijd een beetje aftasten. Grind knispert onder de banden, de heuvels van het Jura-massief doemen op, naast me schittert het Meer van Genève in de ochtendzon. Een lichte bries waait van het water richting de wijngaarden. Ik ben nog geen vijf minuten onderweg, en toch voelt het alsof ik al midden in een ander Zwitserland zit. Geen toeristenmassa, geen drukke paden – alleen de belofte van ruimte, rust en avontuur. Welkom in Nyon – een plek waar gravel, gastronomie en geschiedenis hand in hand gaan.
De ochtendlucht is nog fris als ik in Gryon mijn been over mijn gravelbike zwaai. Boven me glinsteren de toppen van de Alpes Vaudoises in het eerste zonlicht, alsof ze me persoonlijk welkom heten. De klim begint meteen buiten het dorpscentrum, waar houten chalets baden in het ochtendlicht en de geur van dennen de lucht vult. Ik zet koers richting Solalex—een gehucht dat klinkt als een goed bewaard geheim. Voor me liggen onbekende paden, steile cols en pittige afdalingen.
Kreken, knotwilgen, zeezicht en wind, veel wind. Als je me vraagt wat er meteen terug in mijn gedachten komt wanneer het over gravel in West Zeeuws-Vlaanderen gaat, dan zou dat mijn antwoord zijn.
Fietsen is meer dan trappen op die pedalen: het is genieten van de natuur en alles wat errond hangt. Dat heeft blogger Steven goed begrepen, en dus trok hij met zijn zoon naar het Pajottenland voor een culinaire graveltocht. De heren van GaultVelo zorgden voor een route in de achtertuin van Remco, én voor de culinaire omkadering. Er is sprake van een win-win: lekker fietsen én lekker eten.
Ranxo Gravel 2025, een evenement van Klassmark, was de finale van de Gravel Earth Series. Dat is een reeks koersen voor amateurgravelrijders op ‘de mooiste plekken op aarde’. Maar ook zonder klassementsambities zijn de eindeloze carreteras blancas, diep in het ruige, verlaten binnenland van Catalonië, een onvergetelijke ervaring.
Beeld je gewoon even in dat de gravelbike tweeduizend jaar geleden al bestond en dat Jozef en Maria op de fiets naar Bethlehem reden voor de volkstelling van keizer Augustus. Dàt idee schoot me ineens te binnen toen ik deelnam aan de vierde editie van de Strade Spek en Ei graveltocht van de Gammelse Wielervrienden in Rijkevorsel, drie dagen voor Kerstmis.
Ben jij ooit al bevoorraad geweest door een Amerikaanse soldaat uit 1944? Wij wel. We gingen eind september gravelen in het Nederlandse Noord-Brabant. Operatie Fazant stond in het teken van 80 jaar bevrijding. Deelnemers passeerden op hun tocht monumenten die herinnerden aan de Tweede Wereldoorlog. Een ingetogen event met een grote uitstraling.
Zelfs ik als absolute niet-televisiekijker weet dat een reeks is die ‘Gooische Vrouwen’ heet, een dramareeks (meer dan vermoedelijk in alle betekenissen van het woord ‘drama’, al kan ik mij daar als niet-televisiekijker eigenlijk niet over uitspreken) dat over vier vrouwen uit Het Gooi gaat. Het Gooi is de verzamelnaam voor de rijke buurten rond Hilversum waar de vrouwen in kwestie niet veel anders te doen hebben dan bij mekaar op de koffie gaan en roddelen over de rest van de buurt. Na de Gooische 200 gravelride heb ik een suggestie voor de makers van de reeks: zet de vier dames in kwestie op een fiets en je krijgt gegarandeerd televisie die mij wel zal boeien.
Als fietser ben je quasi volledig onbeschermd bij een val. De Dankzij het Dyneema-materiaal is deze Nalini-outfit bestand tegen wrijving, waardoor je bij een val minder kans maakt op schaafwonden. Grinta! probeerde de tenue, maar we konden onze tester niet overtuigen om er eens stevig mee te vallen.
Hoe veelzijdig kan een regio zijn? Dat vroegen we ons af na een recente trip richting het Zwitserse kanton Vaud. Omsloten door het uitgestrekte meer van Genève in het zuiden, omsingeld door Alpenmastodonten in het oosten en de heuvels van de Jura in het westen. De multifunctionaliteit van een Zwitsers zakmes is er niets tegen. We gingen onlangs op verkenning en vonden in de Jura de ideale opwarmer.
Onze man trok naar Beernem voor de eerste editie van de Waffle Ride, en dat werd gesmaakt. Niet alleen om de wafel na de rit, ook de G-roads ten zuidoosten van Brugge konden meer dan bekoren. Stond de regio nog niet meteen op de kaart als gravel hotspot, dan voegen we die nu graag toe.
