De ronde van Catalonië op gravel
Dieter Devriendt
11 maart 2026
Deel dit artikel:
Het mooie aan de Racefiets van het Jaar-verkiezing? Ook al zijn we met onze zeskoppige testjury allen doorwinterde fietsfanaten en materiaalfreaks, toch krijgen we steevast ook fietsen onder de kont geschoven die iets minder voor de hand liggen. Fietsen van merken die niet meteen ‘top of mind’ zijn. Want geef toe: zou jij Stevens vernoemen wanneer je uit het blote hoofd pakweg tien fietsmerken moet opsommen?
Ondanks de heel Vlaams/Nederlands klinkende merknaam is Stevens een Duitse fietsenbouwer die sinds 1990 actief is in Hamburg. Op de weg kom je in de Lage Landen niet bijster vaak Stevens-fietsen tegen, maar in het crosswereldje is het wel nog altijd een naam als een klok. Wie herinnert zich nog de jonge Mathieu Van der Poel die met zijn Stevens Super Prestige de neus aan het venster stak toen de ploeg van de gebroeders Roodhooft nog BKCP – Powerplus heette? Dat was uiteraard vooraleer dat andere Duitse merk hem is beginnen te sponsoren. Ook vandaag is Stevens nog in het profveldrijden aanwezig als sponsor van o.a. Laurens Sweeck, Joran Wyseure en Emiel Verstrynge bij Crelan – Corendon.
Maar het gaat hier dus niet over de crossfietsen van Stevens, wel over de Arcalis, het aeromodel dat in Hamburg geassembleerd wordt. Het frame is voor het modeljaar ’26 verkrijgbaar in vier standaardkleuren: ‘frosted ink’, ‘dusty pink’, ‘carbon black’ en ‘blue black’. Dat frame kan je vervolgens zelf custom laten opbouwen met de wielen, cockpit en groepset van je keuze. Dat is het voordeel wanneer je een fiets van een al bij al bescheiden merk in huis haalt: er is wat keuzevrijheid die je bij grotere spelers doorgaans minder hebt. Anderzijds zijn er nogal wat merken die nog een stapje verder gaan en je ook je kleurencombinatie zelf laten kiezen. Dat is hier niet het geval.
Ook onze testfiets illustreert die vrijheid in keuze van onderdelen. Al is het niet écht een fiets uit de Stevens-testvloot, maar een exemplaar dat door één van de werknemers van Carbonbike wordt gebruikt om mee te koersen. Carbonbike is de distributeur van Stevens in de Benelux, maar o.a. ook van Scope. Vandaar dus de combinatie met de Scope R4 carbon wielen en de niet-afgezaagde vorkbuis. Ook het aluminium, 38 cm brede FSA-stuur met losse, semi-geïntegreerde stuurpen en de Shimano Ultegra Di2 groepset met vooraan een 52/36-crankset en achteraan een 11-34 cassette wijst op gebruik voor snelle mannen of vrouwen. In het frame passen banden tot 30 mm breed, maar hier wordt het gehouden bij Schwalbe Pro One-banden die 28 mm meten.
Qua looks is de witte Stevens met z’n zwarte voorvork en bovenbuis niet meteen een fiets die er visueel uitspringt wanneer we alle ‘Racefiets van het Jaar’-testfietsen op een rijtje zetten. We discussiëren met de jury heus wel over smaken en kleuren, maar we laten het in dit geval zeker niet doorschemeren in de punten. Wat de ene nogal saai en steriel vindt, is voor de andere dan weer tijdloos. En deze kleurstelling stamt sowieso nog uit de 2025-collectie. Ook qua framevormen is de Arcalis geen toonbeeld van creativiteit of extremen, maar wel van een soort Duitse no-nonsense efficiëntie. Nogal wat ingrediënten van deze fiets zie je ook bij andere aeroracers terugkomen: een kaarsrechte vlakke bovenbuis, een erg compacte achterdriehoek, een uit de kluiten gewassen balhoofdbuis en een pressfit trapas waarrond het frame fors is uitgevoerd. Ook in de geometrietabellen stel je geen gekke bokkensprongen vast. In maat 54 heeft de Arcalis een stackhoogte van 528 mm, een reach van 387 mm, een balhoofdhoek van 73°, een wielbasis van 983 mm en een liggende achtervork van 415 mm lang. Voor de minder ingewijden: stuk voor stuk waarden die netjes binnen het spectrum van de aeroracefiets passen. Stevens noemt dit zelf dan ook een ‘aero geoptimaliseerd raceframe voor wie maximale snelheid op de weg zoekt.’
Maximale snelheid, daar ben ik persoonlijk al-tijd naar op zoek. Niet dat ik zelf regelmatig een rugnummer opspeld, maar ik hou er wel van wanneer het een beetje vooruitgaat. Mijn vrouw heeft er immers een hekel aan als ik weer eens te laat thuiskom op zondagochtend. Een racefiets moet voor mij dus lekker stijf en levendig aanvoelen en op dat vlak is de Stevens Arcalis dan ook een aangename verrassing. Het is een strakke bak die zijn snelheid goed vasthoudt. Als ik het me goed kan herinneren, dan is dit de eerste racefiets van Stevens waarop ik plaatsneem en zijn directe rijgedrag valt me instant op. De Arcalis stuurt zelfs op het nerveuze af: aan boord van deze fiets zal je niet gauw indommelen. Het is eventjes wennen, want mede door het eerder smalle stuur met weinig flare, heb je zowel bovenop de shifters als onderin de ‘guidon’ niet overdreven veel hefboom in de bochten. Het stuur heeft ook een vrij grote reach en ik bots makkelijk met mijn polsen tegen de bovenkant aan wanneer ik de stuurbocht onderin beetpak voor een sprintje. Dat had voor mij persoonlijk comfortabeler gekund. Maar over het algemeen is het comfort van de Arcalis ok. De fiets zit wat mij betreft op dat vlak in de middenmoot van alle deelnemers. De carbon zadelpen zonder offset, 28 mm brede Schwalbe Pro One-banden en de middelhoge R4-wielen zorgen ervoor de rit nergens te hard aanvoelt.
Zeker het vermelden waard, is de lekker asociale ratel van het Scope-vrijwiel. ‘Love it or leave it’, maar het Nederlandse fietsenmerk staat erom bekend dat het de decibels graag de hoogte injaagt met zijn body’s. Het R4-achterwiel maakt zoveel lawaai wanneer je de benen stilhoudt, dat een fietsbel overbodig is om andere weggebruikers te laten weten dat je eraan komt. Persoonlijk vind ik bij dit type fiets een aero cockpit én een stel hogere wielen wel beter passen. De R4’s zijn een tikkeltje aan de lage kant voor een echte aeroracer. Anderzijds zou een set Scope R5-wielen het gewicht weer verder de hoogte injagen, wat de Arcalis op de weegschaal punten zou kosten. De Stevens zit in maat 54 en met deze afmontage op exact 8 kilo: niet verkeerd, maar ook geen waarde waarvoor ikzelf en mijn collega-juryleden een gat in de lucht springen.
Ondanks het vinnige rijgedrag kon de Stevens Arcalis de jury niet geheel overdonderen. De belangrijkste reden? Het prijskaartje van € 6.712 dat rond deze specifieke fiets hangt. Dat vonden we met z’n allen nogal bij de haren getrokken. Had de Arcalis goedkoper geweest, dan was hij zeker in de buurt van het podium beland, maar de prijs-kwaliteitverhouding moet simpelweg beter als je in deze verkiezing wil schitteren. Zeker wanneer je een eerder bescheiden merk bent dat geen WorldTour-adelbrieven kan voorleggen. De eenvoudige conclusie is dat ik andere deelnemers zag voorbijkomen waarbij je minstens evenveel fiets voor minder geld kocht. Bovendien speelt op deze fiets ook het ontbreken van hogere aero velgen en een geïntegreerde carbon cockpit een rol. Er is dus wel degelijk nog ruimte voor verbetering, al impliceert dit dat je dieper in de portemonnee zal moeten tasten.
Meer weten over deze fiets? Surf eens naar de website van Stevens.
