100% Getest: Gobik GRIT bibtights
Bart Vandermaelen
14 januari 2026
Deel dit artikel:
Nee, echt goedkoop zijn fietsen niet geworden maar dat we een Trek met Ultegra Di2 binnen de prijslimiet voor deze verkiezing zouden krijgen, had ik een jaar geleden niet durven denken. Saaier is deze achtste generatie van de Madone er niet op geworden, en ook op het vlak van gewicht heeft deze nieuwkomer een streepje voor op zijn voorloper. De jongste Trek Madone is zonder twijfel de opvallendste fiets uit de selectie voor Racefiets van het Jaar.
De zevende generatie van de Madone was niet alleen nog duidelijker ‘aero’, maar was bij uitstek een koersfiets die door zijn pittig karakter een ervaren berijder vereiste. Dan is deze achtste generatie iets subtieler in zowel zijn buisprofielen als in zijn rijkarakteristieken. Zo is dit de samenvloeiing van de originele, allround Madone uit 2003 met de eerste, aero Madone uit 2015 – je weet wel, toen er in de balhoofdbuis ‘flappen’ zaten die konden openen als je het stuur draaide, zodat de direct-mount velgremmen voldoende plaats hadden. Nog belangrijker is dat deze Gen 8 maar liefst 1500 (duizendvijfhonderd!) euro minder duur is geworden dan de Madone Gen 7.
Allround snelheidsduivel
De nieuwe Madone is volgens Trek minstens zo snel als de vorige, en dat in alle koersomstandigheden. Een deeltje van die extra snelheid komt doordat deze fiets sneller uit de startblokken schiet. De duurste versie, de SLR, is gemaakt van OCLV 900-carbon, waardoor het framegewicht gelijk blijft aan dat van de Émonda, de klimfiets die door de komst van de nieuwe Madone overbodig is geworden. Die SLR weegt 796 gram. Voor de verkiezing van Racefiets van het Jaar moest Trek zich echter beperken tot de SL, die door het gebruik van het meer standaard OCLV 500-carbon een gewichtstoename laat noteren die niet min is: 1054 gram weegt de Madone SL. Het gewicht van de vork verschilt nauwelijks met die van de SLR en uiteraard komt hij uit dezelfde mal, waardoor hij dezelfde aerodynamische voordelen biedt als zijn duurdere broertje. De afgeplatte, aero bidons krijg je er niet bij, maar natuurlijk kan je die wel als upgrade aanschaffen.
Geslaagde afgeleide
Ondanks het gewichtsverschil – deze SL 7 blijft niet ver onder de acht kilo – is het rijgevoel heel gelijkaardig aan de duurdere SLR. Dat verdient altijd een pluim, want het blijkt niet altijd even evident om de betaalbare variant even goed te maken als de duurste. Andere carbonvezels vragen een andere structuur van het leggen van die matjes en om de kosten te drukken kiezen fabrikanten voor een snellere manier om die puzzel te leggen, waardoor je soms lompere fietsen krijgt. Dat is bij deze nieuwe Madone alvast niet het geval. Hij voelt nog altijd lichtvoetig aan en behoudt de speelsheid van de Madone SLR.
Soepele diamant
Bovendien is ook het comfort voelbaar aanwezig. Daardoor is dit een pijlsnelle fiets die toch toegankelijk is voor een ruim publiek. Die combinatie van voldoende stijfheid en comfort komt volgens Trek door de IsoFlow-constructie. Dat is meteen ook de blikvanger bij deze fiets. De diamantvormige opening tussen zadelbuis, bovenbuis en staande achtervork creëert die stijfheid in de achtertrein en dient daarnaast als een soort schokdemper die de verschillende buizen losmaakt van elkaar en zo de trillingen kan absorberen. Dat lijkt ook te werken, want elke tester merkte de soepelheid van deze Trek op. Hij is in elk geval comfortabeler dan de vorige Madone en Bovendien maakt de IsoFlow deel uit van het aerodynamisch geheel, want op die plaats zorgen de bewegende benen van de fietser voor turbulentie en daar gaat deze opening uitstekend mee om.
(Lees verder onder de foto’s)
De Madone SL is niet alleen vergevingsgezind in het zadel, maar ook qua stuurgedrag. De hele fiets ligt goed in balans en biedt de juiste mate van zekerheid en directheid, waardoor je vol vertrouwen door de bochten raast. Het is niet de grootste springveer, maar het is zeker ook geen strijkijzer. Je krijgt wat het gevoel van een ‘valse trage’: hij voelt iets minder reactief, nerveus en direct aan dan bijvoorbeeld de Tarmac, maar is toch duidelijk een heel snelle fiets.
Afgewogen afmontage
De stijfheid komt eveneens uit de uitstekende wielen. De hoogte van de carbon velgen kan je afleiden uit de naam van de Bontrager Aeolus Pro 51 TLR en dat leidt tot een aanvaardbaar gewicht van 1590 gram voor de set. De 23 mm brede binnenvelg zet de soepele 28 mm Bontrager R3-bandjes mooi open, zodat die kunnen helpen bij het comfort. De stijfheid van de wielen zien we minder terug in het stuur. In tegenstelling tot de geïntegreerde carbon cockpit die je bij de Madone SLR krijgt, vind je hier een combinatie van stuur en pen terug. De aangename vorm van het stuur zelf blijft gelukkig wel gelijk. Het carbon SLR-stuur is bovenaan 39 cm breed en waait wat naar buiten aan de onderkant, dankzij de flare. Zo heb je meer controle in afdalingen, terwijl je een aero zitpositie kan aanhouden op het vlakke. De remleidingen lopen onder de stuurpen door een afdekkapje het balhoofd binnen.
Wat me na de testritten opviel, is dat de onderdelen naadloos op elkaar zijn afgestemd. Ik zou eigenlijk niets willen aanpassen. Enkel een powermeter zou nog een nuttige toevoeging zijn voor de immer voortreffelijke Shimano Ultegra Di2-groep. De andere onderdelen komen dan wel voornamelijk uit eigen huis, ze zijn toch echt goed gemaakt. Het Aeolus Elite-zadel is uitgegroeid tot een van mijn favoriete zadels en zit stevig vast op de korte, carbon zadelpen die je zonder carbon montagepasta en met het juiste aandraaimoment moet vastzetten. Geen enkele van de testers had last van een zakkende zadelpen, dus mag je wel stellen dat het systeem werkt. Je kan de klem trouwens omdraaien, zodat het boutje op de juiste plaats komt te zitten en je het gemakkelijk kan vastdraaien door de opening in de zadelmast.
Conclusie
Deze opvallende verschijning was dan wel niet de lichtste van het pak, maar hij reed wel lichtvoetig, zelfzeker en snel. Dankzij zijn soepelheid die hij combineert met een correcte dosis stijfheid op de juiste plekken is deze achtste generatie van de Madone een toegankelijke, speelse en rappe racefiets geworden. Daarnaast is het duidelijk een frame uit de duizend. Je valt ermee op en je krijgt er gegarandeerd vragen over. Als ik twee minpuntjes moet opnoemen, dan is het dat de kabel van de achterderailleur wat ver uitsteekt (dat is enigszins te verhelpen en heb je natuurlijk enkel bij de Shimano-uitvoeringen, red.) en dat het stuur niet het stijfste van de hoop is. Het aangename rijgedrag en het perfect afgewogen onderdelenpakket maken dat echter ruimschoots goed en dat merk je aan de hoge score die deze Trek Madone SL 7 heeft ontvangen.
HET OORDEEL VAN BOONEN
“De Trek Madone is natuurlijk geen vreemde, het is een fiets met heel veel resultaten in de WorldTour. Ik moet zeggen dat ik met dit model nog niet had gereden. Er zit heel veel loop in en hij is ook iets flexibeler dan de Van Rysel. Dat vertaalt zich volgens mij in een vlottere manier om op snelheid te komen. Natuurlijk is de maat van deze Madone veel beter voor mij, maar het is een topproduct dat vooruitgaat alsof het niks is. Hij is heel stijf, ietsje meer beweging in het bracket, maar qua wielen, afmontage en bandjes helemaal correct. Deze fiets is stijf vooraan, niet zoals de Van Rysel, maar heeft toch voldoende flexibiliteit. Kom je daarmee in technische omstandigheden, dan reageert zo’n fiets vaak sneller op kleine inputs. Ook bij het optrekken reageert hij vaak sneller. Dit klinkt misschien raar, maar hoe meer flexibiliteit in het bracket bij een anderzijds stijve fiets, vertaalt zich dat vaak in een hogere snelheid. Het is een heel aangename fiets om mee te rijden. Voor hetgeen we in het Belgische wegennet tegenkomen, is dat perfect, want hij biedt veel comfort in het zadel. Ik vind hem bovendien supermooi. Het is iets anders, iets nieuws en je verlaagt er de achterste driehoek mee, terwijl de staande achtervork breder wordt, wat meer stijfheid biedt waar nodig en de weg opent om demping te creëren in de zadelbuis. Ik snap de theorie erachter.”
TREK MADONE SL 7 GEN 8
