100% Getest: Q36.5 Unique Pro 4.0 schoenen en SRM X-Power Direct Road Pedalen
Bart De Schampheleire
22 april 2026
Deel dit artikel:
Ik ben dit jaar vijftig geworden. Ik weet dat ik niet veel van mijn persoonlijke records meer ga verbeteren op Strava, al is dat het allerlaatste waar ik mij zorgen om maak. Ik wil in de eerste plaats blijven fietsen, het liefst tot ik mijn laatste adem uitblaas. Voor altijd dus, of ‘per sempre’ in het Italiaans. En dan komt de Basso SV in beeld…
Die SV staat immers voor ‘Sempre Veloce’, waarmee Basso je een fiets belooft die altijd en overal snel is. Wat in eerste instantie voor een geweldige kortsluiting in mijn hoofd zorgt, want ik dacht dat de SV Basso’s comfortracer was? En comfortracers, die focussen toch op comfort en niet op snelheid? In plaats van mij er verder in te verdiepen, beslis ik om maar meteen op pad te gaan. Zelf voelen hoe een fiets rijdt is nog altijd de beste manier om je twijfels weg te vegen. In maat 56 cm zit ik met mijn 1,82 meter meteen comfortabel op de SV. Niet te diep vooraan en evenmin overstrekt lang, maar tegelijk niet te opa-achtig rechtop (daar ben ik nog lang niet aan toe) wegens een te korte bovenbuis en een te hoge balhoofdbuis. De zadelpen is achteraan uitgehold en klem je met twee schroefjes vanaf de achterkant in de zitbuis vast. Een apart systeem met geïntegreerde trillingsdemping dat er wel clean uitziet en ook functioneel is. Bij het kort omdraaien om weg te rijden voel ik de neus van mijn schoen tegen de voorband aan stoten, met een beetje toe-overlap moet je dus wel rekening houden.
De Fuga-cockpit met 110 mm stuurpenlengte en 370 mm stuurbreedte op de hoods is niet alleen oogverblindend mooi, de cockpit ligt ook magistraal in de hand. Met de handen bovenop het stuur, op de remgrepen of in de beugels: alles voelt simpelweg natuurlijk aan. De zes graden flare maken de cockpit onder in de beugel 400 mm breed, ideaal. Had ik vroeger een stuur van 37 cm breedte als ‘te smal’ omschreven, dan ben ik daar inmiddels aan gewend. En als de geometrie van een fiets en de roterende massa van het voorwiel in orde zijn, dan hoeft zo’n smal stuurtje geen drama te zijn. De aerodynamische voordelen pak je gratis en voor niks mee.
(Lees verder onder de foto’s)
Afgemonteerd met Campagnolo’s draadloze 13-speed Super Record groep en een stel Bora WTO wielen met daar omheen Continental GP5000 bandjes hangt de Basso SV zonder pedalen 7,1 kilo aan de weegschaal. Da’s licht en dat voel je bij de eerste aanzet. (Het frame weegt in maat 53 trouwens 780 gram.) De acceleratie is fluks zonder dat je de SV op enige vorm van nervositeit kunt betrappen, de eerste bocht maakt duidelijk dat het stuurgedrag een al even opmerkelijke balans vindt tussen precisie en directheid zonder dat het nerveus of springerig aanvoelt. Eenmaal op snelheid ben ik zo mogelijk nog meer in de war / onder de indruk want de Basso houdt zijn tempo probleemloos aan. Met een stel wielen met hogere velgen maak je van de SV in een handomdraai een tempobeul, ga voor een set vederlichte klimwielen en je fladdert op je ouwe dag probleemloos de cols op. Het comfort van de zithouding en het frame wordt in de testfiets beknot door de 25 mm bandjes met binnenbanden. In vergelijking met de 28 of zelfs 30 mm banden waarmee ik doorgaans rij (ja, ook ik heb die overstap gemaakt) voelen de 25 mm brede rubbers bijna als voorhistorisch aan. “Och here, drie millimeter meer of minder. Gaan we daar ‘spel’ over maken?”, zou een logische opmerking kunnen zijn waarop slechts één mogelijk antwoord te formuleren valt: “Probeer het zelf”. Werd het mijn fiets, ik ging meteen voor een 28 mm band op een iets bredere velg om het comfort van de SV nog op te krikken en het vertrouwen in de bochten nog op te krikken zonder daar snelheid voor op te offeren. Er passen bandjes tot 35 mm in het SV-frame, al neigt dat dan weer naar overdaad.
De Campagnolo Super Record onderdelen heb ik in een aparte video besproken, klik op deze link om die film te bekijken zodat ik hier honderd procent op de Basso SV kan focussen. Want die is wat mij betreft zo uitzonderlijk dat hij onze aandacht verdient. Ik kan me van de voorbije jaren geen enkele andere fiets herinneren die op zo’n magistrale wijze comfort aan snelheid en rijplezier weet te koppelen. En nee, dat ligt niet aan een verminderde hersencapaciteit nu ik vijftig ben geworden. Het enige wat me aan de Basso SV stoort is dat de Microtech Solid Oil lagers in het balhoofd minder soepel draaien dan traditionele lagers. Basso mag dan wel argumenteren dat die Solid Oil Bearings drie keer langer meegaan dan klassieke exemplaren, ik verkies toch die laatste.
(Lees verder onder de foto’s)
Omdat het oog ook wat wil, moet ik toch nog wat kwijt over de looks van de Basso SV. Want hoewel de SV subliem rijdt, kan ik niet zeggen dat zijn looks me omverblazen. De eenvoudige combinatie van zware lak met ongeïnspireerde witte letters vind ik sowieso te goedkoop voor een frameset die 4.999 euro moet kosten. En als ik tot het einde van mijn dagen, per sempre dus, met een Basso SV ga rijden vraag ik mij af of ik aan de framevormen gewend zal raken. De wat hoekige aanzet van de staande achtervork aan de zitbuis, de grote ruimte tussen de achterkant van de zitbuis en het achterwiel, de breed openstaande poten van de voorvork en de ‘aparte’ (da’s meestal een eufemisme voor ‘Ik zie dat echt niet graag’) overgang tussen vorkkroon en onderbuis doen mij niet meteen in katzwijm vallen. Finaal ben ik echter van oordeel dat een fiets in de eerste plaats goed moet rijden. En voor mijn leeftijd, mijn lichaamsbouw, mijn rijstijl en mijn sportieve doelen is de Basso SV een fiets die op vlak van rijgedrag de perfectie akelig dicht benadert. Dus ja, doe mij dan toch maar een Basso SV. Per sempre.
