100% Getest: GripGrab RIDE Thermal Bib Tights
Luc Verdoodt
15 januari 2026
Deel dit artikel:
Chris Rea galmt voor de 67ste keer door mijn luidsprekers deze kerstperiode. Niet dat ik ze exact geteld heb, maar ‘six seven’, weet je wel? De ene zijn dood is de andere zijn brood. Wellicht ook in dit geval, maar ik ben niet de andere. Ik rijd ook helemaal niet naar huis: Kerstmis was gisteren en de thermometer in de auto zegt -5 graden Celsius. Niks ‘driving home for X-Mass’ dus, maar ‘driving to the X-Mass Ride’. Met een gezonde angst voor alle uitstekende ledematen, dat hen straks hetzelfde lot als Chris is beschoren: dood. Het is vandaag meer een ‘cold, cold Christmas’.
Anno 2015 werd de X-Mass Ride voor het eerst gereden. Ik ging er op de foto met Cockske, toen de oudste nog levende Ronde van Vlaanderen-winnaar. Het duurde een paar jaar vooraleer ik doorhad dat er een tweede ‘s’ staat achteraan, die verwijst naar de massa waarmee we telkens weer op pad gingen in al die jaren. Roger is er inmiddels niet meer, de X-Mass Ride is tien jaar later niet aan zijn elfde maar aan zijn negende editie toe. Enkele Oosterse vleermuizen zorgden voor deze complexe berekening.
Ook vandaag zijn we met bijna honderd deelnemers. Velen onder hen zijn reeds present wanneer ik aankom. Ik heb nog een pak werk: chocoladekoeken eten, koffie nemen, warmtezolen in mijn schoenen schuiven, buffs en mutsen positioneren en de verlichting op mijn fiets aanzetten. Dat was een last-minute ingeving de avond voordien. Van de benen zal het dit jaar niet komen, dus opvallen was vooral letterlijk te nemen. Een onmogelijke taak met die dikke handschoenen zo blijkt, dus alsnog met de vingers bloot vlak voor de start. Anton doet daar allemaal niet aan mee. Niks handschoenen, buffs of mutsen, zelfs geen overschoentjes. Mijn vingers doen al zeer van ernaar te kijken.
‘Heb je het niet te warm?’, hoor ik na enkele kilometers naast me. ‘We doen vandaag een Hinault-ke, eventuele vingeramputaties kan je in de onkostennota regelen.’ Mijn focus verschuift gaandeweg. De grootste zorgen over de koude geraken op de achtergrond en er ontstaan enkele gezellige babbels. Over fietsdoelen in 2026, zoals fietsen naar Rome voor het goede doel en als eerbetoon aan een overleden vriend. Over graveldoelen en liefdesverdriet. Over de kou en toch blij zijn dat je deelneemt. Je zou het er warm van krijgen.
Zo bereiken we al snel Harelbeke, waar na zestig kilometer een pauze is voorzien. Bij Secteur, de fietswinkel van de broertjes Vermote, staat er soep en warme chocolademelk op ons te wachten. Ik ga voor dat laatste met een rijsttaartje, terwijl we ons even vergapen aan het mooie materiaal in de winkel. Het nadeel aan een warme beker melk in koude vingers is wel dat die vingers dan aan het tintelen gaan. Dus loop ik eerst nog een paar minuten wild zwaaiend tussen de fietsen om er opnieuw gevoel in te krijgen. Eentje, niet Anton, heeft onderweg beslist dat overschoenen toch een betere strategie waren en koopt nog snel een paar voor het tweede deel van de rit.
Aan het toilet ontwikkelt zich ondertussen een wachtrij tot achteraan de winkel, waardoor de mannelijke plaspauze wordt verschoven naar de eerste bomenrij na de stop. Vrieskou en dikke handschoenen: begin dat kleinood maar even te zoeken onder al die lagen… Julien Vermote fietst na de stop even met ons mee, maar dat gaat al snel te traag en hij kiest het hazenpad. Wij krijgen na de pauze iets meer hoogtemeters onder de wielen geschoven, met de Tiegemberg als hoogtepunt. Daardoor is het iets makkelijker om wat warmte in het lijf te krijgen en fietst het peloton met minder kou richting Oudenaarde. Lossen op de Tiegemberg is natuurlijk uit den boze, dus fiets ik ‘attent vooraan’ zoals dat heet. Ach, kunnen we alstublieft weer snel wielrennen op televisie krijgen? Desnoods ergens in de woestijn, als opwarmertje voor het echte werk.
Mike en Kris loodsen ons al de hele dag vakkundig over de route. Enkel bij de laatste afslag, het ronde punt van Berchem, gaat het toch nog mis. Een kleine brain freeze en weg was de kop van het peloton. We zitten op de laatste rechte lijn naar Oudenaarde plots op de eerste rij. Rondeterrein, bekend terrein. Voor de laatste keer in 2025 of voor het eerst in het nieuwe seizoen? Het regent zonnestralen en de temperatuur komt wat dichter bij nul graden. Wat wil een mens nog meer? Voor de negende keer schrijf ik de X-Mass Ride op mijn Strava-profiel. Duimpje voor mezelf, ook al omdat het de enige vinger is waar nog leven in zit. Ben je er volgend jaar ook bij voor de jubileumeditie? Elf jaar na de eerste, komt dan de tiende. Noteer alvast 26/12/26 in de agenda.
