Sneller rubber bij Pirelli: maak kennis met de Cinturato Gravel RH en RM
Bart Vandermaelen
10 juni 2026
Deel dit artikel:
Alle begin is moeilijk, en dat gold ook voor het segment van de comfort racefietsen die een puur Amerikaanse ontwikkeling zijn. In Europa waren we het als fietsers/wielrenners/wielertoeristen gewoon dat je op een koersfiets nadrukkelijk sportief zat, met alle pijntjes en klachten van dien. Een lange, gestrekte zit met het zadel hoog en het stuur laag, dat leidt vroeg of laat tot klachten en pijn, maar dat namen wij in Europa dus decennialang voor lief. Tot de Amerikaanse merken zich met de fietsmarkt gingen bemoeien en beseften dat een grote doelgroep veel beter af zou zijn met een comfortabele racefiets. Vandaar de ontwikkeling van de Specialized Roubaix en de Cannondale Synapse als vaandeldragers van het ontluikende segment van de comfort racefietsen.
De Synapse Carbon 2 Smart Sense die Cannondale instuurde voor de Racefiets van het Jaar verkiezing is simpelweg een plaatje. Zagen de Synapsen van de eerste generatie er nog uit als een tractor (heel korte bovenbuis, extreem hoge balhoofdbuis), dan zijn de geometrie en de zithouding van de hedendaagse Synapse een stuk gematigder. Een vleugje aero (de rechter vorkpoot is helemaal dicht, de steekas komt er niet doorheen) met uiteraard volledig geïntegreerde kabels en leidingen, aangevuld met een flinke scheut comfort: dat is de Synapse anno 2026. De zitbuis is boven het bracket afgeplat om enerzijds meer ruimte te creëren voor de achterband (er passen banden tot 42mm in de Synapse) en om daar wat verticale flex te genereren, om dezelfde reden zit er een knik in de zadelpen.
Omdat Cannondale de Synapse niet langer als een pure comfortfiets, maar eerder als een snelle en comfortabele fiets voor de lange afstand profileert, zitten er een pak ogen en nokjes op het frame. De voorste bidonhouder zit op een plaat die het opbergvak in de onderbuis afdicht en Cannondale zou Cannondale niet zijn mochten ze er geen catchy naam voor bedacht hebben: Stash Port. Open je dat luik, dan tref je er niet alleen de sok aan waarin je je reparatiespullen of voeding en gels kunt opbergen (de Stash Bag dus), je vindt er ook de batterij van het SmartSense systeem. Die batterij weegt 305 gram, voorziet de verlichting, de radar onder het zadel én de Sram-derailleurs van stroom, kan je als powerbank gebruiken en heeft zowaar een zaklampfunctie. En hier begin ik een beetje op twee gedachten te hinken.
Enerzijds ben ik al jaren van mening dat de fietsensector achter loopt bij de automotive branche als het over de integratie van onderdelen gaat. Vergelijk je het interieur van een auto met de cockpit van een fiets, dan staat het digitale dashboard van je wagen in schril contrast met het allegaartje aan fietscomputers en verlichting dat over het stuur van je fiets staat uitgespreid. Dat de Cannondale standaard voorzien is van verlichting voor en achter (met achteraan een ingebouwde radar voor achteropkomend verkeer) is wat mij betreft positief. En dat die hele handel vanaf een app wordt aangestuurd en ingesteld, daar wil ik mij als boomer ook nog wel voor motiveren. Tegelijk wringt het dat Cannondale een aantal keuzes voor jou maakt. Want Cannondale kiest voor jou het SmartSense LightSkin koplampje van 800 lumen en het Garmin Varia achterlicht met geïntegreerde radar.
(Lees verder onder de foto’s)
Als Cannondale daarop beslist dat de centrale batterij in de onderbuis ook de Sram Force derailleurs van stroom moet voorzien, dan gaan ze een stapje te ver en bedenken ze een oplossing voor een probleem dat er geen is. Want terwijl de standaard Force derailleurs er met de standaard Sram batterijen lekker clean uitzien, loopt er nu een lelijke stroomkabel over de batterijen. En elke ultrafietser weet dat ie best één of twee losse Sram-batterijen meeneemt om tijdens zijn lange rit niet zonder stroom te vallen, je klikt er zo’n leeg batterijtje in minder dan een halve minuut uit en een volle batterij zit er even snel terug in. Dus die stroom moet voor mijn part echt niet van die centrale batterij komen. Stel dat je als granfondorijder bij daglicht en op een afgesloten parcours je ding mag doen (verlichting en radar zijn dus niet van belang), dan ben je wel verplicht om die batterij van 305 gram aan boord te houden want zonder functioneren je derailleurs niet. Een beetje overkill dus.
Los van het SmartSense gebeuren is er uiteraard nog de vraag hoe de Synapse rijdt en ook daar hinken we met de jury van de Racefiets van het Jaar een beetje op twee gedachten omdat Cannondale toch een paar bijzondere keuzes maakt. Zo is de zithouding met de handen bovenop het stuur heel comfortabel, verplaats je je handen naar de hoods of onder in de remgrepen dan wordt het ineens wel heel sportief. Enerzijds omwille van de lange reach van het stuur en de lengte van de Sram Force rem/schakelgrepen, anderzijds omdat ook de drop van het stuur vrij fors is. Omwille van zijn gewicht van 8,75 kilo is de Synapse niet meteen een springveer en qua stuurgedrag is hij heel neutraal. Opmerkelijk is ook dat de Synapse op vlak van comfort er niet torenhoog bovenuit steekt en daarvoor wijzen ze met z’n allen toch naar de Vittoria Rubino banden. Die mogen dan wel 32mm breed zijn, het zijn Tube Type exemplaren zodat je ze verplicht met binnenband moet rijden terwijl iedereen die op zoek is naar meer comfort tegenwoordig voor een tubeless band in combinatie met een iets lagere bandenspanning gaat. De Sram Force onderdelen zijn fabelachtig mooi, het crankstel is een pareltje en de rem/schakelgrepen liggen goed in de hand. Remmen gaat gedoseerd en met meer dan voldoende remkracht terwijl ook schakelen vlot en precies gaat. Vervelend is wel dat het ratchet vrijwiel van de DT Swiss 370 achternaaf vrij laat aangrijpt zodat elke versnelling na een bocht met een lichte vertraging gepaard gaat. De Reserve Wheels 42/49 wielset ziet er chique uit en is ook meer dan stijf en strak genoeg, ondanks de relatief lage velghoogtes zorgen de wielen in combinatie met de hoge banden voor een geheel dat toch gevoelig is voor zijwind.
Veeg je al het bovenstaande bij mekaar, dan kom je tot een conclusie die uit meerdere stellingen bestaat. De eerste stelling is dat je voor 6.499 euro veel waar voor je geld krijgt: een hoogwaardig carbon frame, een mooie wielset, een oogverblindende groepset en veel elektronica. Ben je dus op zoek naar een fiets om comfortabel en veilig lange afstanden mee te rijden zonder hem in wedstrijdomstandigheden in te zetten, dan ben je bij de Synapse Carbon 2 SmartSense aan het juiste adres. De vraag is evenwel of je aan zo’n fiets 6.499 euro wil uitgeven.
Kijk ik naar mijn eigen situatie, dan is de Cannondale mijn perfecte wintertrainingsfiets, of toch zeker na de montage van tubeless banden. Maar een wintertrainingsfiets hoeft voor mij geen 6.499 euro te kosten. ’s Winters kilometers malen kan goedkoper, met een budgetvriendelijkere aandrijving en verlichting die niet noodzakelijk op een centrale batterij is aangesloten. Vandaar dat ik een Synapse Carbon 3 Smart Sense al interessanter vind wegens lager geprijsd, wat mij betreft mag Cannondale het SmartSense gebeuren ook op een aluminium fiets aanbieden zodat de ideale Vlaamse wintertrainingsfiets ontstaat. Maar goed, die fiets bestaat niet, dus opteer ik momenteel toch voor een Synapse zonder SmartSense en zorg ik zelf wel voor m’n lampjes. Al geef ik Cannondale sowieso kudo’s voor het lef om SmartSense te ontwikkelen en te promoten.
Meer info vind je op de website van Cannondale!
