Tweede generatie Pinarello Dogma X (zonder X)
Bart De Schampheleire
10 juli 2026
Deel dit artikel:
Als een soort kruising van Alessandro Ballan en Bert De Backer trek ik naar het Kasseienparadijs in Zegelsem. Getooid in de kampioenstrui van de Italiaan die zich in 2008 in Varese tot wereldkampioen kroonde, en een pruik die een eerbetoon is aan het kapsel van Bert De Backer in zijn beste dagen. Aan de pruik hangt verder geen verhaal; die komt recht uit de muffe carnavalsdoos van mijn schoonbroer. Het truitje kocht ik een jaar na de titel van Ballan in het Centrum Ronde van Vlaanderen. Ik was net een rondje Vlaamse Ardennen gaan fietsen, toen bleek dat ze die truitjes aan de straatstenen niet kwijtraakten. Een rek vol van die witte pakjes, stuk voor stuk te koop aan vijftien euro per set! In die tijd was dat minder fout dan nu, dus zonder enige schaamte kocht ik een witte broek én een trui met de regenboog en een ploeg waar ik niks voor voelde. Ik reed die dag met mijn vriend Sven, die later veel te vroeg overleed. We kochten dezelfde outfit en dus blijft die ook in de kast als herinnering aan hem. Lampre kreeg zo postuum alsnog een heel bijzondere betekenis. The Velominati schreven ‘The Rules’ pas nadien, dus van ‘Respect the jersey’ (Rule 16) was lang geen sprake. Vandaag evenmin, want er zijn geen regels op een Foutste Ride.
Het is een mooie dag om te fietsen, met zonnecrème en zo(n). The Ketchup Song laat me even helemaal uit m’n dak gaan, en mijn engelbewaarder legt alles vast voor het nageslacht. Een lijstje vol foute muziek schept de sfeer richting Zegelsem. Een camera langs de weg laat de tikker een eerste keer pieken. Foute boel? Cobbles Paradise ligt op een stuk cobbles waar geen coureur ooit komt. Die zijn dan allemaal reeds links afgeslagen richting Leberg. Achteraan bij de ruimtecapsule wordt verzameld. Het is een bont allegaartje van reservebanden rond de romp, handtassen en Gucci-zonnebrillen, kleurrijke outfits en sokken in verschillende kleuren. Wanneer Sanne met haar paarse broek en fluogele armstukken het Foutste Ride-shirtje aantrekt, blijkt alles plots miraculeus te versmelten tot een mooi geheel. Wat op de Foutste Ride dan ook weer helemaal fout is, uiteraard…
“Life is like spaghetti: it’s hard until you make it.” We doen vandaag niet aan spaghetti, en al evenmin aan espresso macchiato, zo blijkt. Het is eerder “Eén kopje koffie” dat ik krijg. De kunst is om toch serieus te blijven als er plots een paard (niet in de gang, dat was fout) op het terras verschijnt. Het is hetzelfde paard dat een paar dagen eerder in een filmpje aankondigde dat er nog slechts twee man en een paardenkop waren ingeschreven. Dat aantal werd vermenigvuldigd, maar uiteindelijk bleek het toch meer een teamuitje dan de grote massa. De grote massa was… fout, want dit is gewoon leuk. Echt leuk. Fout is mijn thema.
Het is lang geleden dat ik nog iets zag van FC De Kampioenen, maar recent zag ik toevallig een stukje van de aflevering Vrolijke Vrienden. De PDG van Boma Vleesindustrie NV woont blijkbaar om de hoek en geeft het startschot van de rit met een plastic pijl, die door de CEO van Grinta! Industries, een raspaardje, snel gevangen wordt vooraleer hij wellicht een of ander kindje diep ongelukkig maakt met een verloren pijl. De starter heeft verder geen flauw idee wie of wat Grinta! is, kijkt zijn ogen uit dat mannen en vrouwen door elkaar fietsen en heeft als PDG ook duidelijk geen probleem met een speech. Weg zijn we. Vrolijke vrienden.
Tja, dit is geen foute hit. Het is een mooie song van Yevgueni over de essentie van fietsen. Onderweg zijn, onderweg naar nergens. Wij trekken richting het zuiden, regelrecht een regio in waar je niet dood gevonden wil worden. De wegen zijn bij momenten ook goed fout. Superman trekt kop, en strikt genomen zijn we ook niet onderweg naar nergens. We rijden richting pauzeplek, waar we verwelkomd worden door de sterspeelster van Petanqueclub Aalst en de lokale hobbyfotograaf. Ten huize van de fotograaf staan voor ons klaar: pizza met extra ananas, koffie met botercake en iets wat ik niet durf te proeven.
Vervolgens, terug op de fiets, komt het raspaardje melden dat het tempo de hoogte in moet als we straks geen koude frieten willen. Aangezien dat een gradatie te fout is, trekken Trakka Mike en Ballan kop tot de meefietsende fotograaf een kamikazeaanval ziet uitmonden in een chasse-patate. Geen beelden van dit deel. Als intermezzo schiet de aerokogel met opgerolde sokken ons voorbij om even zijn kunsten te etaleren. Bent u nog mee?
Het internationale peloton waarin we ons bevonden bevat ook twee Nederlanders. Eentje zijn we kwijt. Een beetje verlies is er altijd, en bovendien hebben we er dus nog eentje op reserve. Een ontsnappingspoging in de slotkilometers is sowieso niet het concept van onze rides, en zeker niet handig wanneer de GPX werd aangepast om op een andere manier de frituur te bereiken. Zes telefoontjes en drie frikandellen met friet later krijgt ook die man zijn pakje patat ‘In den Trap Op’. Voor mij geen Ketchup Song meer, maar ‘Frieten met mayonaise’. Ken je die hit? Bestaat echt, zoek maar eens op. Na deze licht verteerbare maaltijd bollen we drie kilometer terug richting beginpunt. Naar beneden, godzijdank. De rit werd aangekondigd als 99 kilometer, maar iedereen heeft er gewoon 105. Of 110 voor de ontsnappingskoning. Een rit van 99 kilometer ging toch moeilijk lukken in het hoofd.
“Zijn dat glazen met dioptrie die u draagt, meneer?” De man knikt. “Ja? Jammer, dan wint uw buurman de zonnebril die we hier hebben”, zegt het paard. “Uw pa is gevallen en zijn helm is kapot? Proficiat, u wint een helm!” “U heeft hier wel meegereden, maar het enige wat u deed was uw sokken oprollen en onnodig versnellen? Proficiat, u wint een helmtas. Zonder helm.”
De volledig geleide tombola-uitreiking bespaart de Grinta!-redactie een tripje naar de container, en ook de oude voorraad Kwaremont-bier is ermee weg. Zo vertrekt wel iedereen met een gevulde goodiebag én een prijs terug huiswaarts. Er valt verder maar weinig te beleven daar op het terras, dus wordt er ook besloten tot een collectieve stopzetting van het event. Geen Boma meer, en geen tournée générale. Wel een hele fijne fietsdag, mijn gedacht.
Ik voel me beledigd. Waar kan ik terecht met mijn klachten?
Klachten, onjuistheden en ook verzoeknummers kunnen gemaild worden naar elk mailadres dat eindigt op @grinta.be.
Komt er volgend jaar terug een Foutste Ride?
Ja, dat is wel degelijk de bedoeling.
Is er al een datum voor de Foutste Ride 2027?
Natuurlijk niet. Blijf ons volgen voor meer nieuws.
