Deel dit artikel:

100% Getest: BMC Kaius 01 ONE

Toen de BMC Kaius 01 enkele jaren geleden werd gelanceerd, stond hij geboekstaafd als één van de snelste gravelracers op de markt. Is dat ook vandaag nog het geval, nu nogal wat concullega’s van BMC ook hazewinden in de collectie hebben? Onze tester ging de afgelopen maanden uitvoerig aan de slag met de BMC Kaius 01 ONE en zocht het uit!

Midden december, nadat ik zowat de hele zomer en herfst met mijn fluogeel-blauwe kompaan lief en leed heb gedeeld, volgt het onvermijdelijke mailtje. De marketingmanager van BMC vraagt wanneer de Kaius 01 ONE terug richting Zwitserland kan. Ik heb er een grondige hekel aan wanneer er me plots Clouseau-nummers te binnen schieten, maar dit is zo’n moment waarop spontaan ‘Afscheid van een vriend’ uit de diepste krochten van mijn cerebrale cortex ontsnapt. Wat had ik vurig gehoopt dat ze in Grenchen deze testfiets vergeten waren en ik er lustig mijn gangen mee kon blijven gaan. Helaas: eind 2025 zeg ik ‘auf wiedersehen’ tegen de gravelbike die me de afgelopen maanden een pak rijplezier heeft gegeven.

Ik was erbij in 2022, toen de Kaius 01 officieel aan de verzamelde pers werd voorgesteld in de heuvels van Piemonte. De fiets was naar mijn gevoel één van de snelste en meest agressieve gravelbikes waarmee ik tot dan toe had gereden. Het was een extreme gravelracer zoals er toen nog niet veel waren, maar in tussentijd zijn er een paar extra satellieten in een baan rond de Aarde geschoten. Om er maar een paar te noemen: de Rose Backroad FF, de Cannondale SuperX, de Wilier Rave SLR Id2, de Trek Checkmate en de nieuwe Cervélo Aspéro-5. Zou de Kaius 01 van BMC nog steeds zijn mannetje staan tussen die fietsen? Ik zou het eindelijk te weten komen, want “BMC stuurt een Kaius 01 in voor onze Gravelbike van het Jaar 2025-verkiezing” aldus collega Tommy afgelopen zomer. Ik popel!

Even enthousiast als een kind dat op de ochtend van Kerst pakjes mag openscheuren, ga ik ook de grote kartonnen doos uit Grenchen te lijf. Maar er is ergens onderweg iets foutgelopen in de communicatie. Er komt immers een Kaius 01 ONE in ‘acid yellow & river blue’ met SRAM Red XPLR-groepset en merkeigen CG 39 SL carbon wielset tevoorschijn van tussen het isomo en bolletjesplastic. Het topmodel dus, met een prijskaartje van € 10.999. In Zwitserland hebben ze blijkbaar gemist dat er een prijsplafond van € 7.000 staat op fietsen die deelnemen aan onze ‘Gravelbike van het Jaar’-verkiezing en dus volgt het onvermijdelijke verdict: gediskwalificeerd. Maar zo’n fiets botweg naar het land van alpenhoorns en kaasfondue terugsturen, dat zou te jammer zijn en dus wordt de Kaius 01 ONE het onderwerp van een langetermijnreview. Deze review.

Over smaken en kleuren valt niet te discussiëren en of je de kleurencombinatie van deze BMC te pruimen vindt of niet, één ding is zeker: hij valt op. Geen onbelangrijke producteigenschap wanneer een fiets zo’n astronomisch bedrag kost, neem ik aan. Niemand minder dan Greg van Avermaet en zijn maatjes van het GvA Gold-gravelteam hebben het afgelopen gravelseizoen trouwens op hetzelfde type frame rondgekoerst, met een pak mooie ereplaatsen als gevolg. Het zegt toch al een en ander over de kwaliteiten van de fiets.

Persoonlijk ben ik een koele minnaar van de kleurstelling, maar het rijgevoel doet me al vanaf de eerste kilometers ontdooien. Het lijkt alsof ik meteen op de Kaius 01 ONE gebeeldhouwd zit. Nochtans is dit geen instapklare allemansvriend. De vergelijking met de Teammachine R is intussen wat achterhaald, want die werd vorig jaar flink geüpdatet. Maar mocht je een schets van het frame van de Kaius 01 op die van de vorige Teammachine leggen, dan stel je vast dat de achtertrein haast één op één hetzelfde is.  De liggende achtervork van 420 mm in maat 54 is er ook bij de Kaius 01 volledig op gericht om de fiets zo reactief mogelijk te maken. Flukse acceleraties, een prima loop en intrinsieke snelheid die leidt tot hogere gemiddeldes: het zijn allemaal dingen die je aan boord van deze gravelbike met z’n compacte achterdriehoek kan verwachten. Tegelijk is de voortrein wel langer dan die van de gemiddelde wegfiets. Logisch: anders zou deze gravelbike te nerveus aanvoelen op het grind. De Kaius 01 ONE heeft in maat 54 een stackhoogte van 550 mm – een waarde die dus nog altijd te vergelijken is met de Teammachine R en de Teammachine SLR én die een stuk lager is dan de Roadmachine endurance racefiets van BMC – terwijl de reach met 401 mm een stuk langer is. Ook de grote ‘bottom bracket drop’ van 80 mm zorgt voor een lager zwaartepunt en dus extra stabiliteit. Vanaf het moment dat je plaatsneemt op de Kaius 01, heb je het gevoel dat je op een echte laagvlieger bent gestapt. Je zit in de fiets, eerder dan erop.

(Lees verder onder de foto’s)

Noem BMC gerust ook één van de pioniers op vlak van aerodynamica in fietsen. Logischerwijs maakten de productontwikkelaars er ook een puntje van om de luchtweerstand van de Kaius 01 zo klein mogelijk te maken. Vandaar het ‘Aerocore design’ met de hoekige buisvormen en vorkpoten, de bidonhouders die speciaal ontwikkeld zijn om de lucht zo lang en zo dicht mogelijk langs de fiets te laten stromen én ook de extreem smalle ICS Carbon Aero cockpit. Die herinner ik me nog goed uit 2022, want ik fietste toen voor het eerst met zo’n smalle cockpit op een gravelbike. Slechts 36 centimeter scheiden beide shifters van elkaar, terwijl het stuur naar de uiteinden toe uitwaaiert naar 42 centimeter. Goed voor 12,5 graden flare en een drop van 135 millimeter. Het is misschien even wennen, maar het maakt dat je als vanzelf een smalle en aerodynamische positie inneemt. Vandaag duiken zo’n smalle sturen op heel wat gravelracers op, maar toen BMC er vier jaar geleden mee kwam aandraven, was het best revolutionair. Zelfs op racefietsen was een stuurbreedte van 36 centimeter in 2022 nog geen evidente keuze.

Voorts is de afmontage van deze fiets in één woord samen te vatten: top. De 13-speed SRAM Red XPLR-groepset met powermeter, een 42-tands voorblad en een 10-46 cassette vind ik simpelweg een heerlijke verzetkeuze om in mijn vaste speeltuin van de Vlaamse Ardennen en het Pays des Collines nu en dan het haantje uit te hangen. Het hooggebergte heb ik het afgelopen half jaar niet opgezocht, maar ik ben met deze fiets wel gaan gravelracen in de glooiende taiga van Finland en ik gebruikte hem geregeld ook voor wegritten. Nergens kwam ik in de problemen of miste ik hier of daar een grotere of kleinere versnelling. Al kan ik me voorstellen dat fervente gravelcoureurs een groter voorblad zullen verkiezen om tijdens vlakkere omlopen flink gas op de lolly te kunnen geven. Gravelraces worden nu eenmaal steeds sneller en specifieker.

Naast de makkelijke montage en de superstevige XPLR-achterderailleur, zijn ook de shifters van deze RED-groepset een groot pluspunt wat mij betreft. De wat langere grepen liggen heel fijn in de hand en de remprestaties zijn in vergelijking met vorige SRAM-generaties enorm verbeterd. Goed nieuws voor de meer budgetbewuste fietsers: ook de technologie, de looks en het gevoel van de nieuwe Rival en Force-groepen sluit enorm goed aan bij die toponderdelen van SRAM. Bovendien zorgen ook de minimalistisch ogende CG 39 SL Carbon wielen met carbon spaken en beperkte velghoogte voor een injectie rijplezier. Het zijn niet de allerstijfste wielen, maar ze geven je een flinke trap onder de kont wanneer je accelereert of de fiets op snelheid probeert te houden. Voeg daar een licht gewicht van 7,6 kilo in maat 54 aan toe en je weet dat dit een fiets is die meer dan alleen op het grind z’n mannetje staat.

(Lees verder onder de foto’s)

Als fervent aanhanger van het ‘n+1’ theorama – het ideale aantal fietsen is altijd eentje meer dan je zelf bezit – had ik nooit gedacht dat ik het zou zeggen, maar dit is een gravelbike waarmee je als ambitieuze wielertoerist ook echt wel de weg opkan. Ik plukte de Kaius 01 ONE tijdens de zomermaanden voortdurend uit mijn garage om wegritjes te maken, terwijl mijn ietwat verouderde racefiets stond te bestoffen en mijn vurige affaire met lede ogen moest aanzien. Ook al zijn de 40 mm brede Pirelli Cinturato Gravel H-banden misschien niet de lichtst rollende van het pak, toch haalde ik met de BMC telkens de gemiddeldes die ik voor ogen had. De zithouding op de fiets voelt wat mij betreft haast even agressief en aerodynamisch aan als die op een racefiets, maar tegelijk zorgt de grotere drop van de trapas en de aangepaste voortrein voor extra stabiliteit en vertrouwen.

De Kaius 01 is en blijft een rasechte (offroad) racer en dat maakt hem anders en ook minder toegankelijk dan een meer recreatieve endurance koersfiets. Het model wordt in 2026 trouwens vier jaar oud, waardoor ook de maximale bandbreedte nog beperkt blijft. In de Kaius 01 ONE passen banden van maximaal 42 millimeter breed, terwijl dat bij heel wat moderne gravelracers al een stuk is opgetrokken naar 45 of soms zelfs 50 millimeter. Voor snelle gravelomlopen zoals je die bijvoorbeeld in het UCI gravelracecircuit tegenkomt, volstaat een band van 40 of 42 millimeter misschien nog wel, maar voor iets meer extreme toestanden heb je simpelweg meer rubbercapaciteit nodig. Het is dan ook niet toevallig dat Greg van Avermaet Unbound Gravel met een BMC URS en niet met deze Kaius 01 afwerkte dit jaar.

Tot slot geef ik ook nog even mee dat niet enkel de offroad capaciteiten, maar ook het comfort wat wordt gefnuikt door de 40 millimeter brede banden. Persoonlijk hou ik wel van een staaltje ‘underbiking’, maar wanneer je met de Kaius 01 aan volle snelheid over een tractorspoor dendert, dan voel je dat je op weinig vergevingsgezindheid rekenen moet.

Conclusie

Zoek niet naar bevestigingspunten voor tassen, spatborden en extra bidonhouders of naar een opbergvak in de onderbuis. De Kaius 01 ONE is een compromisloze gravelracer en daarom hou ik er ook zo van. Snelheid stond bovenaan de prioriteitenlijst toen de ingenieurs deze fiets in 2022 uit hun ontwerpprogramma’s toverden en die snelheid blijft ook vandaag nog overeind, ondanks de stevige concurrentie die enkele concullega’s bieden in het gravelracesegment. De BMC is wat mij betreft een fiets die ook perfect inzetbaar is op de weg dankzij zijn aerodynamische vormen, smalle cockpit, wedstrijdgerichte geometrie én snelle merkeigen carbonwielen. Het is die geometrie die deze gravelracer trouwens ook helemaal anders maakt dan pakweg een endurance racefiets. Ook al kan je met beide fietsen in principe zowel op de weg als op licht lopend grind uit de voeten, ze zijn in feite amper te vergelijken. Ook de hoogwaardige afwerking met SRAM RED XPLR-onderdelen doet natuurlijk nogal wat materiaalfreaks watertanden en duwt het gewicht van de Kaius 01 ONE naar omlaag. Jammer genoeg gebeurt met het prijskaartje net het omgekeerde. Maar liefst € 10.999 moet er in je spaarvarkentje zitten als je deze topfiets van je fietsenwinkel naar je garage (of slaapkamer) wil verhuizen. Voor de Kaius 01 TWO, met SRAM Force XPLR-onderdelen en CG 39 carbon wielen, betaal je € 7.999. De Kaius 01 THREE heeft Shimano GRX Di2 12-speed onderdelen en CG 40 SL carbon wielen en kost je € 6.999. Tot slot is er de Kaius 01 FOUR met SRAM Rival XPLR en CG 40 carbon wielen voor € 5.999.

Meer info vind je op de BMC-website.

Outfit check

Helm: POC Ventral Air

Bril: POC Aspire (tortoise brown)

Trui: Assos Mille GT S11

Bibshorts: Assos Mille GT C2

Schoenen: Northwave Hammer Plus

Gerelateerde artikels