Deel dit artikel:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Te Snel

Het zijn hoogdagen voor de cyclorenners. Ook voor de ‘granfondisti’ van het Grinta! Granfondo Team. Met z’n negenen (inclusief een heus team van koks) vertoeven we aan de voet van de Col du Glandon. Vijf van hen (exclusief de koks) fietst zaterdag La Marmotte, dé cyclosportieve toertocht bij uitstek. Dik 170 km over Glandon, Télégraphe, Galibier en Alpe d’Huez. Jaja, de Alp als toetje. Dé Hollandse berg. En het zou niemand verbazen wanneer die zaterdag weer oranje kleurt. Michel Snel, vorig jaar winnaar van de Marmotte, is immers topfavoriet. Met kop en schouders steekt hij boven het cyclopak uit. Zijn recente winst in La Vaujany, een voorbereidingscyclo op La Marmotte, was ronduit indrukwekkend. Tegen de hotelier uit Plombières-les-Bains met de spichtige en rijkelijk beaderde benen lijkt niemand opgewassen.   

En onze renners? Die zijn underdog. Die bekijken het van de zijlijn. Een comfortabele positie. Maar gezonde stress is er wel. Toegegeven, er wordt wat afgepraat over het parcours en over de tegenstanders in zo’n aanloopweek naar La Marmotte. Dagelijks hebben we het erover. Hoe zou de koers verlopen? Wanneer gaat wie? Welke tactiek hanteren we? Zal er überhaupt sprake zijn van ‘tactiek’ want is Snel niet gewoon té snel? Hoe sterk zijn de Italianen? En wat met het ‘mysterie’ Bert Dekker, al vier keer winnaar van La Marmotte? Vragen die zaterdag beantwoord worden. Tot dan is het chillen, relaxen, loaden, de beentjes strekken en nog een laatste keer prikkelen, de rugnummers ophalen, de fiets aan een laatste check-up onderwerpen, … Er hangt een apart sfeertje in en rond Le Bourg d’Oisans. Een sfeer van ingehouden spanning. Als een kurk die klaar zit om uit een champagnefles te knallen.

De Marmotte is een fysieke slijtageslag met een voortdurende natuurlijke selectie. The survival of the fittest. Beter kan je het niet omschrijven. Maar het is vooral ook een mentale uitputtingsslag en die begint al lang voor de kop van het peloton de flanken van de Glandon aanvalt. Wie het best met die twee dingen (zijnde: het hoofd en de benen) kan omgaan, wint. Een verdiende winnaar is er altijd in de Marmotte en dat maakt het cyclorijden zo mooi, zo charmant. Geen gelul: grinta tonen en rijden! En dat de beste mogen winnen. Als het even kan, één van de onzen. Maar is een ander… te snel: so be it. Succes aan alle 7.705 deelnemers.    

Gerelateerde artikels