100% Getest: Wilier Rave SLR ID2

Zelf was ik nog te jong om in de jaren negentig ‘raveparties’ af te schuimen, maar ik kan me wel iets voorstellen bij wat het moet zijn geweest. Haar in de gel, Buffalo’s aan en blijven stampen tot je erbij neergaat. Met die vettige koppen en plateauschoenen heeft de nieuwe Rave SLR ID2 weinig uitstaans. Maar met dat stampen… De jongste gravelracer van Wilier maakt als het ware de gabber in me wakker!

Wanneer ik op de Instagramaccounts van Grinta! en Grit! foto’s of video’s deel van testritten met deze Wilier Rave SLR ID2, dan krijg ik via de chat steevast enthousiaste commentaren, kwijlende emoji’s of mensen die reageren dat ze mijn job willen. Meer zelfs: ook wanneer ik deze fiets op een blauwe maandag gebruikte om mijn zoontje van school af te halen, werd ik daar omringd door nieuwsgierige kleuters die zich afvroegen waarom mijn ‘koersfiets zo’n dikke banden had’. Als hij zelfs voor vierjarigen een opvallende en blitse verschijning is, dan mag je stellen dat Wilier een aardige klus heeft geklaard met het ontwerp van deze nieuwe gravelracer. De kleurstelling heet ‘pixel green’ en ze is samen met de andere beschikbare kleuren – ‘glitch black’, ‘neon purple’ en ‘byte cream’ – geïnspireerd op de ‘underground ravescène’ van enkele decennia terug. De marketeer die op dit idee is gekomen, vond ongetwijfeld nog een XTC-pil uit die tijd in z’n nachtkastje en nam die als ontbijt op de dag dat hij dit bedacht, toch?

Ruk richting extremen

De Wilier Rave SLR ID2 is de opvolger van de Rave SLR en hij voegt aan die fiets nog een flinke scheut wedstrijd-DNA toe. Ik hoef er geen tekening bij te maken dat gravelkoersen alsmaar sneller worden en dat fabrikanten er maar wat graag op inspelen met gravelbikes die stijver, aerodynamischer en agressiever zijn dan de fietsen die pakweg vier jaar geleden als gravelracefiets bestempeld werden. Er is een ruk richting extremen aan de gang en het gravelspectrum deint verder uit met aan de ene kant aalvlugge bolides die bij koersfietsen aanschurken zoals deze Wilier Rave SLR ID2, de nieuwe Cervélo Aspéro-5, de Factor Ostro Gravel of de BMC Kaius 01 en aan de andere kant op avontuur gerichte muilezels die voor halve mountainbikes kunnen doorgaan. Tegelijk zie je dat gravelracers heel gevarieerd terrein moet aankunnen en daarom ook meer ‘tyre clearance’ vragen. Dat hebben ze bij Wilier alvast goed begrepen en dus werd in de voor- en achtervork ruimte gelaten voor banden van maximaal 52 mm breed. De testfiets op de redactie heeft dan ook 50 mm brede Vittoria Terreno T50 Mixed-banden om de capaciteiten van de fiets op dat gebied te illustreren.

Richting ontploffing

Naast de ruimere bandbreedte werden ook de aerodynamica en de carbon lay-up van de fiets onder handen genomen. De Rave SLR had al niet echt de meest hoekige framevormen, maar de rondingen van de ID2 lijken nog meer fluïde. Ook de geometrie werd ietsje agressiever dan die van de vorige Rave SLR, met een kortere wielbasis en een kleinere achterdriehoek. Tegelijk zijn de reach langer en de stackhoogte groter, waardoor de zithouding met de klap een stuk agressiever wordt. Voor de voorvork werd zelfs inspiratie gehaald bij die van de Supersonica SLR tijdritfiets. Door al die ingrepen samen zou deze gravelbike aan een gemiddelde snelheid van 35 kilometer per uur 5,3 watt sneller moeten zijn dan de vorige Rave SLR. Vertaald in een gemiddeld wattage van 350 watt over een afstand van 70 kilometer maakt dat 50 seconden verschil. Dat soort gemiddeldes laat ik persoonlijk liever aan anderen over, maar ook een mindere God als ik kan voelen wat voor potentieel er onder de motorkap van deze groene bidsprinkhaan zit. Aangezien Wilier voor deze Rave de mosterd bij technomuziek heeft gehaald, kan ik ook niet anders dan in dat soort metaforen denken: na elke bocht of ieder obstakel bouw je dankzij het acceleratievermogen als vanzelf op richting ‘de ontploffing’. Fans van ‘In de gloria’ zullen ongetwijfeld weten wat ik bedoel.

Breed en toch smal

Ook de afmontage van een fiets is natuurlijk bepalend voor het algemene rijgevoel en op dat vlak heeft Wilier me in de watten gelegd met het topmodel. Lees: een SRAM Red XPLR AXS 1×13-speed groepset, nieuwe Miche Graff Aero wielen met 48 mm hoge carbon velgen, en een geïntegreerde carbon F-bar cockpit die ter hoogte van de shifters 37 cm breed is. Onderin wordt dat 40 cm en dat mocht naar mijn aanvoelen beslist iets meer zijn. Ik behoor zelf niet tot de breedst geschouderde dragers van Y-chromosomen en hou dus enorm van de compacte zithouding die smalle sturen creëren. Ook op gravel fietste ik al vaker met dit soort stuurbochten rond, maar ik vind het wel fijn wanneer je onderin de beugel nog wat meer hefboom hebt in het bochtenwerk of op bonkige offroad stroken. Zeker in combinatie met de heel brede 50 mm Vittoria-banden moest ik toch even wennen aan het stuurgedrag bij lagere snelheden. Zo’n brede banden bieden uiteraard een pak extra comfort en capaciteit op paden die er niet al te best bijliggen, maar de combinatie met de smalste F-bar cockpit doet het 4×4-gevoel een beetje teniet. Bovendien bieden de Vittoria Terreno T50 Mixed-banden niet de minste rolweerstand waardoor ik op asfalt of op heel snelle gravelstroken soms het gevoel had een beetje afgeremd te worden. Soit: er is alleszins een eenvoudige oplossing om deze razendsnelle gravelbike nog sneller te maken en dat is volgens mij simpelweg andere, wat smallere en dus ook meteen lichtere banden van 40 of 45 mm monteren. Heb je het trouwens toch meer voor bredere sturen, weet dan dat de F-bar ook bestaat in een combinatie van 39 – 42 cm én dat er een variant is die zowel op de shifters als in de beugels 43 cm breed. Al is dat wat mij betreft weer wat teveel van het goeie. Met zo’n stuur verlies je ongetwijfeld het ‘racey’ gevoel waar de Rave SLR ID2 zo in uitblinkt.

Afmontages in verschillende prijsklasses

Er is de trend om alsmaar breder rubber rond je wielen te monteren, maar daarnaast is ook het dubbel voorblad op gravelbikes aan zijn zwanenzang bezig. Net daarom heeft Wilier het hangertje van de voorderailleur maar meteen achterwege gelaten en is deze fiets dus enkel nog compatibel met groepen die vooraan een enkel tandwiel hebben. Mooi is evenwel dat Wilier het ook mogelijk heeft gemaakt om de Rave SLR ID2 nog met mechanische onderdelen op te bouwen. Daardoor kunnen de Italianen een ‘instapmodel’ met Shimano GRX en aluminium Miche-wielen aanbieden van € 4.400. Een complete fiets in de topafmontage zoals ik hem onder de kont geschoven kreeg, kost € 9.900. Daartussenin zitten nog vier modellen, met o.a. SRAM Force XPLR AXS en Miche Graff Aero-wielen voor € 7.800, met Shimano GRX Di2 voor € 6.600 en met SRAM Rival XPLR AXS, een losse stuur- en stuurpencombinatie en aluminium Miche-wielen voor € 4.900. Het is zeker niet zo dat je tegenwoordig nog bij ieder merk terechtkan voor een gravelracer van dit kaliber in een meer betaalbare setup. ‘Kudos’ dus voor Wilier om deze ‘mean green machine’ ook beschikbaar te maken voor wie op chirofuiven moest gaan raven in plaats van in de Zillion.

Een overzicht van alle Rave SLR ID2-modellen en hun prijskaartjes vind je op wilier.com.