Deel dit artikel:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on whatsapp
Share on email

Zo macho!

Onlangs maakte ik de test mee van het prototype van de nieuwe Eddy Merckx EMX-7, een carbon racer die straks voor 10.000 (!) euro over de toonbank rolt. Allerminst klein grut dus. Gek is het eigenlijk niet want het allerduurste segment in de fietsmarkt boert goed. Kijk maar eens rond in het wielertoeristenpeloton, het beste is vaak niet goed genoeg. Met glimmende en afgetrainde kuiten, flashy pakjes en peperdure fietsen en wielen, wordt wekelijks present getekend voor de zondagse rit. Zo macho. Ze heb zoveel brio, ze zijn zo picobello.

Het kadert in een ruimere tendens. Het gaat er immers allemaal zo serieus aan toe in het wielertoeristenpeloton. Iedereen is zo gefocust, iedereen staat zo messcherp. Een fietsjaar zonder op stage te zijn geweest is bij voorbaat al mislukt. De Ronde van Vlaanderen wordt een ‘doel’, de Marmotte een ander ‘piekmoment’. En een zondags clubritje krijgt soms de allure van de finale van een Touretappe. Hoe hoger de gemiddeldes, hoe beter. De mentaliteit van sommige wielertoeristen is fors veranderd in tien jaar tijd. Zo macho. Ze vinden zich Apollo, ze voelen zich zo Rambo.

Een beetje macho zijn op de fiets geeft niks. Helemaal niet! Ik doe er eigenlijk ook aan mee. Investeren in je hobby is geenszins verboden! Rijden met het hipste en duurste materiaal is fun! Alleen, blijf je plaats kennen eens je op de weg komt. Een wielertoerist(e), hoe gesofistikeerd hij of zij ook voor de dag komt, is geen wielerprof. Sommigen wanen zich dat wel, wat leidt tot roekelozer (en dus ongewenst) fietsgedrag. Geniet van de zomermaanden en fiets proper!

(Frederik Backelandt, Grinta! 20, 2010)