BMC geeft Twostroke 01 een grondige update: sneller, strakker en breder inzetbaar
Jurgen Groenwals
9 april 2026
Deel dit artikel:
Als je naar Gran Canaria trekt, verblijf je met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid in de buurt van Maspalomas of (het chique) Meloneras. Langs de gehele zuidkust ligt ook een weg, maar waar je ook afslaat richting het binnenland, gaat het omhoog. Dat is het concept van Gran Canaria in een notendop. Als je westwaarts gaat is er echter een probleem. Tussen Taurito – het laatste kustplaatsje dat met de fiets bereikbaar is – en Puerto Mogán is de weg al jaren kapot door een aardverschuiving. Puerto Mogán is enkel nog te bereiken via de snelweg (verboden voor de fiets!) of per boot vanuit Puerto Rico.
Puerto Mogan is de voet van de klim, gezellig en mooi, het eerste deel van de klim is dat iets minder. Pas bij de kruising met de GC-605 begint het spektakel: de Little Stelvio van Gran Canaria, de Serenity Climb. De weg slingert zich met heel veel bochten richting de top. Het zicht op de afgelegde weg is prachtig, net als het landschap. Afdalen kan via de GC-505, al is dat niet aan te raden wegens een stuk slecht wegdek. Beter fiets je door naar Ayacata (leuke fietsstop!) en daal je vervolgens heel lang af richting de kust. Taurito heen en terug langs de kustweg is trouwens een fijn rustdag ritje.
GPX
Tijdens ons verblijf op Gran Canaria kwamen we enkele keren Ganna tegen, de Italiaanse tijdritkampioen die zich elk jaar op het Canarische eiland voorbereidt op het wegseizoen. Een route die hij heel vaak fietst, is de combinatie van de klim naar Soria en het lusje langs Ayagaures. Je hebt wel meteen een aardige afstand, je kan er ook voor kiezen hier twee ritten van te maken.
De klim naar Soria vertrekt vanuit Arguineguín en loopt geleidelijk op tot Las Filipinas. Van daaruit begint de echte klim richting Soria. Dat dorp werd als bestemming vooral bekend door de befaamde mango-papayajuice bij Casa Fernando. Dit café zit steevast vol fietsers die vaak op en af rijden en dit als bestemming nemen. Wil je net als Ganna nog iets meer, dan kan je vanuit Maspalomas ook de klim langs Ayagaures meenemen. Deze gaat eerst via een mini-kloofje en een idyllisch dorp om vervolgens een drietal kilometer iets lastiger te worden. De afdaling is korter dan de beklimming en brengt je in no time terug bij de kust.
Het hoogtepunt van Gran Canaria. Letterlijk te nemen. Van zeeniveau naar bijna 2000 meter hoogte. “Any day is Pico day” zei de fietsende man bij de receptie van het hotel. Dat is echter niet helemaal waar: je zorgt er best voor dat je de mooiste dag reserveert voor deze rit. Boven kan het koud worden, en de kans op nattigheid is er ook een pak groter. Vanuit Maspalomas ga je in een paar trapjes (klimmen gevolgd door een veel kortere afdaling) vijftig kilometer lang omhoog. Fataga en San Bartolomé zijn leuke dorpjes waar je kan stoppen om iets te eten of te drinken. Ayacata verderop is dat ook. Het steilste deel van de klim bevindt zich na Ayacata. Hier geen landschap zoals op de Teide, maar een bosrijke omgeving richting de top. Heb je echt de goede dag gekozen, dan zie je vanop de top ook de Teide liggen, een eiland verderop.
En nog goed nieuws: er wacht je op de terugweg sowieso een erg lange afdaling. Dat kan ofwel langs dezelfde weg, ofwel richting Agüimes. Weet dat deze laatste kant verschillende steile passages bevat en als beklimming een stuk zwaarder uitvalt.
Volg je de kustweg oostwaarts, dan fiets je op een vrij drukke weg die vooral in de andere richting vaak erg leuk is wegens licht dalend en met meewind. Als begin van de route is het wel de kortste weg om richting het oosten en Agüimes te fietsen. Tot je dat dorp bereikt, heb je slechts één zwaardere kilometer met een tweetal haarspelden. Voor je de weg naar Ingenio opgaat, is er links een smal weggetje met een steen waarop “Guayadeque” staat. Alternatief fiets je langs San Bartalome richting Aguimes en Guayadeque. Deze doodlopende weg trekt een vallei in. Het is een soort kloof die nergens erg smal wordt, maar wel bijzonder rustig is en geleidelijk stijgt. Van de laatste zeven kilometer is elke volgende kilometer 1% steiler dan de vorige. Waar je begint bij 7%, lopen de percentages in de laatste kilometer (gemiddeld 12%) op tot 14 à 15%.
De aller zwaarste klim van het eiland, en meteen ook één van de zwaarste van Europa, is de Valley of the Tears. Ook bekend als The VOTT of El Asserado (GC-606). Deze vallei, what’s in a name, ligt in het westen van het eiland. De eerste opdracht is dus om La Aldea de San Nicolás de Tolentino te bereiken. Dat kan vanuit Puerto Mogán of via Soria. Vanuit Mogán krijg je een extra klimmetje voor de wielen langs Charco Azul, de gekleurde rotsformaties onderweg.
Het is echter niets in vergelijking met wat je te wachten staat na La Aldea. Laat je niet misleiden door de gemiddelde hellingsgraad, want dit is echt een killer. Het is er muisstil en verlaten, maar de inspanning is zwaar. Nadat je de stuwdam al hebt gehaald, begint het pas echt, met de zwaarste kilometer helemaal in het begin: vijftien procent, met pieken van ver boven de twintig. Bij het gehucht El Carrizal duikt er nog zo’n muur op. Wanneer je de vallei uitfietst, ben je zo bij Ayacata en terug op vertrouwd terrein. Dan heb je wel mooi één heel bijzonder klim aan je palmares toegevoegd.
