Aero en koeling met Speedwear AeroLite
Dieter Devriendt
7 juni 2026
Deel dit artikel:
Hemelvaartsweekend 2026 zal niet meteen de boeken ingaan als het meest zonnige weekend van het jaar. Ik bevind me samen met vijfhonderd andere gelijkgestemden in een afgeladen volle tent boven op een helling in Massembre. Dat ligt bij Heer-sur-Meuse, vlak bij de Franse grens. De uitzichten op de weidse omgeving zijn magnifique. Tête de la Course, het avondprogramma van Belgium Bike Fest, is net gestart en ik zit samen met Sanne helemaal vooraan. Er werd vandaag al gefietst. Er zijn leiderstruien voor de snelste klimmers, prijzen voor de beste foto van de dag en een speciale vermelding voor de pechvogel die veertig kilometer reed met een losgekomen zadel. “Korte broek en compressiekousen? Dat ziet er niet uit, hè?” Ik ben meteen fan van Kobe, de presentator. Gevat is een understatement. Meerdere strikes in één spel. Ik lig plat.
Tafelgasten in het panelgesprek zijn vandaag de kinesist van Wout van Aert, een ‘Moddermieke’ en founding father Niels Pellegroms. “Het is allemaal ontstaan in 2013, toen ik met mijn broers en wat vrienden een Ronde van België organiseerde. De vriendinnen stonden in voor het bagagetransport en de maaltijden. De vrienden waren geselecteerd zodat ik de puntentrui kon bemachtigen op de hellingen”, vertelt hij terwijl hij die retrokoerstrui boven zijn hoofd steekt. “Drie jaar later heb ik Surplace opgericht, en nog later is Belgium Bike Fest (BBF) daaruit voortgekomen. Na vier jaar is dit de laatste editie.” Ik voel echter dat hierover nog geen eenduidigheid bestaat. Wellicht de laatste editie. De voorlopig laatste editie. “De nadruk ligt op ‘fest’ en niet op racen. Over wattages praten we hier niet en er is ook ruimte voor yoga, workshops en bikefitsessies. Het publiek is heel divers en bestaat voor ongeveer de helft uit dames. We hebben daar bewust op ingezet met onder andere de Female Cycling Tribe van Elke Bleyaert. Gravelfietsers zijn wat minder vertegenwoordigd: ongeveer 15% van de deelnemers rijdt met een gravelfiets.” De kinesist van Wout kreeg ook Lukaku in zijn handen en belooft ons dat het goedkomt voor het WK. Mevrouw Lafon, geheel in stijl met een glaasje rood, is een Moddermieke met de ambitie om daags na haar trouwfeest te fietsen. Luxepaardjes, die Moddermiekes, zo luidt de conclusie. Gek van de fiets, dat in elk geval.
Ik kreeg bij aankomst eerder die dag een uitgebreide brochure in de handen gestopt, die ik diagonaal doornam in mijn honger om op de fiets te springen. Daarin staan voor elke dag, van donderdag tot zaterdag, de verschillende routeopties uitgelegd: Touristique, Sportive of Flandrien op de weg (en ook de twee gravelroutes). Het is vandaag toerist in eigen land, al voelt de taalgrens oversteken meer als een ander land binnentreden. De wolken zijn alom aanwezig en de regenbuien laten zich niet voorspellen. Je moet al een master wolkendeskundige zijn om hier iets uit af te leiden.
De Route Touristique begint met de Rue Paradis, en even later fiets ik door het gehucht Dion, net als de zangeres een beetje vergane glorie. De wegen zijn bijzonder rustig en het wegdek doet zijn Waalse imago alle eer aan. Clichés zijn er ook altijd met een reden. Plots blijkt er een bevoorrading te zijn. Een uitgebreide, met sandwiches en pannenkoeken. Heb ik die brochure toch net iets te diagonaal gelezen; dit kwam als een donderslag bij heldere hemel. Ik rijd nog lek ergens ver weg van de bewoonde wereld, het Strava-segment laat ik aan me voorbijgaan, al heb ik de indruk dat je onbewust toch altijd iets sneller gaat, en ik fiets miraculeus tussen de regenbuien door.
We passeren de Franse grens en enkele authentieke douanehuisjes. We genieten van het Franse deel, dat erg mooi is, en lanceren een ‘Opsporing Verzocht’ naar onze klimbenen met duizend hoogtemeters op zestig kilometer. We zijn net op tijd binnen voor de regen. “Enkel de taffelaars finishen in de regen en zonder snack”, voegt Kobe later toe. Dat is er ook gewoon: een wrap bij aankomst voor de kleine honger. Dat kan niet gezegd worden van het avondeten. Lasagne de la maison blijkt eerder lasagne comme une maison. Van honger is in elk geval geen sprake meer. De rijstpap als dessert krijg ik er nog net bij gestampt. Leuk weetje: je fietst met rugnummers. En er is een soort ‘rugnummertinderbord’ waarop je een boodschap kunt achterlaten voor een bepaald rugnummer. “Ik heb genoten van bij jou in het gat te zitten.” Geen boodschappen aan mijn adres, dus ik kan op vrijdag weer zonder omkijken op pad.
Route Sportive kies ik op vrijdag. Speciaal voor de Mont Malgré Tout, een naam zo mooi dat ik hem echt wil beklimmen. Temeer omdat hij met zijn bijna vier kilometer aan 8 procent ook een echte kuitenbijter is. Op weg naar Fumay staat een dame geparkeerd op de eerste steile passage. Te voet gedwongen. Geen schande, want de weg loopt gewoon twintig procent omhoog. Het gemeende enthousiasme waarmee ze me al wandelend aanmoedigt, is verrassend mooi. De vriendinnen die boven op haar wachten, stralen hetzelfde enthousiasme uit. Tijdens het grootste deel van de rit hoor je verder vooral stilte en fluitende vogels.
De Mont Malgré Tout hebben we dan al achter de kiezen. Hij ontgoochelt niet met zijn acht haarspeldbochten en fantastische uitzicht op de meanderende rivier. It’s four seasons in one day, met wat nattigheid en één grote plensbui in het laatste deel. Toch te veel getaffeld. Malgré tout genoten van een heel aangename fietsdag.
Het messagebord raakt ondertussen gevuld. “Ik zie veel staan: ‘goed gereden’”, merkt Kobe op. “Het is nog te bezien hoe we dat moeten interpreteren, maar het mag iets meer zijn. Een beetje gefriemel is toegestaan.” De toon is gezet voor een nieuwe Tête de la Course. Het is vrijdagavond, de laatste avond, en dus ook de avond van het Fest. Wouter De Boot schuift aan tafel. “Ik ben hier vandaag met vrouw en kinderen, maar we maakten een kleine crisis door. Ik was vergeten te zeggen dat ik na maanden op de Britse eilanden ook nog eens in de Ardennen ging fietsen dit weekend. Maar goed, we zijn hier.” Wouter fietste de wereld rond en komt tot een mooie conclusie: “Een fietsreis geeft me vertrouwen in de mensheid. Mensen zijn blij als ze iemand kunnen helpen, en in essentie denken we allemaal hetzelfde over liefde en de dood. Dat vind ik het mooiste wat ik geleerd heb door onderweg te zijn.” De rest van het gesprek gaat er minder diepzinnig aan toe. Simon Janssens was kok bij Quick-Step en probeerde een caloriearme versie van tiramisu te maken voor Remco. Tiramisu zonder mascarpone was dat; het werd vrij snel duidelijk dat dat geen succesformule zou worden.
Daniela, een Moldavische die in de VS woont, kwam al googelend bij dit event terecht en bracht twee Moldavische vriendinnen mee naar België. Voor een van hen is het haar eerste keer op een racefiets en ze is meteen hooked. Er zijn verder nog wat verschuivingen in het klassement om de puntentrui, maar de gele trui wordt definitief uitgedeeld. Stoelen en banken gaan aan de kant en Laston en Geo brengen de dansvloer tot leven. De rest is geschiedenis, want voor je het goed en wel beseft, is het zaterdag.
Het ontbijt op zaterdag is een halfuurtje later, zo blijkt. Nog een bewijs dat ik de brochure te diagonaal heb gelezen. Terwijl ik al wou aanschuiven, liggen er nog deelnemers op een matje voor de yoga. Dat ontbijt is trouwens top, met eitjes, pistolets, granola en wentelteefjes. Je stapt in elk geval loaded de fiets op. En dat doe ik met heel veel plezier nog een keertje op zaterdag. De zon is van de partij. Het was al even geleden dat ik in de Ardennen heb gefietst en het is een herontdekking. De rit is korter, want na de middag moeten we de kamer uit. Nog 55 km, zie ik op de fietscomputer kort na vertrek. En dat voelt vooral jammer. Amper 55 km? Ik maak opnieuw hoogtemeters, terwijl roofvogels boven mijn hoofd cirkelen. Ik klim onder subtiel vogelgezang naar gehuchten met ronkende namen als Morville, Biert en Sommière. En ik beslis deze zomer terug te keren naar ‘Dardennen’. Dankjewel, BBF.
We finishen langs de Maas en trekken ons nog één keer op gang richting Massembre. Met een hamburger in de hand zie ik Niels terug. “De voorlopig laatste editie. Een sabbatical misschien?” Hoera, de deur staat op een kier. Voor de medewerkers die ik sprak — er zijn maar liefst 45 vrijwilligers aan de slag — staat de deur zelfs wagenwijd open. Belgium Bike Fest is een bijzonder evenement, gedreven door een gemeenschappelijke liefde voor de fiets. Als je vijfhonderd mensen gedurende drie dagen gelukkig maakt, heb je meer dan één steentje verlegd. Trap die deur maar weer open, jongens!
